مقايسه و كاربرد روشهاي رايج بهينه سازي چند معياره در مديريت منابع آب

درياچه اروميه يكي از بزرگترين درياچه هاي آب شور دنيا است كه با توجه با عوامل مختلف در سالهاي اخير دچار كاهش شديد سطح آب شده است. در اين ميان تاثير كشاورزي و افزايش سطح زير كشت در حوزه درياچه بر كاهش سطح آب هاي زيرزميني و همچنين سطح آب درياچه، كاملا ملموس است و در اين راستا اتخاذ بهترين تصميم براي مديريت استفاده از منابع آب كاري بسيار حساس و مهم مي باشد. در اين مطالعه 8 راهبرد و 6 معيار جهت مديريت منابع آب كشاورزي تعيين شد كه با استفاده از سه مدل TOPSIS ،AHP و SAW به اولويت بندي راهبردهاي موجود پرداخته شد. نتايج بدست آمده حاكي از آن بود كه 3 روش به كار رفته تا ودود زيادي نتايج شان با همديگر همپوشاني دارد به طوري كه آموزش كشاورزان و اصلاح الگوي كشت را هر سه مد در ابتدا به عنوان اولويت هاي او و دوم تشخيص دادند و تنها در اولويت سوم با اندكي تفاوت روش تاپسيس احلال مقررات و دو روش ديگر به روز رساني سيستم آبياري را به عنوان اولويت سوم انتخاب كردند. نتيجه مهم ديگر اين مطالعه اين بود كه با توجه به ساختار مدلها و روش ارزيابي آنها، روش AHP نسبت به دو روش ديگر به دليل مقايسات زوجي كه بر روي معيارها صورت مي گيرد و وزندهي به گزينه ها، جوابهاي قابل اعتمادتري بنسبت به دو روش ديگر به تصميم گيرنده مي دهد كه در اين مورد نتايجه حاصل با نتايج تحقيق هاي پيشين كه در اين زمينه صورت گرفته بود مطابقت دارد.