مكان يابي مناطق مستعد تغذيه آب هاي زيرزميني از طريق كنترل رواناب ها مطالعه موردي دشت قروه - كردستان

بخش عمده اي از كشور ايران جزء مناطق خشك و نيمه خشك محسوب مي شود و آب به عنوان يك عامل محدودكننده فعاليت هاي بشر در اين مناطق به شمار مي آيد وجود سيلاب هاي مخرب و كمبود آب در اين مناطق، لزوم مهارسيلاب ها را ايجاب ميكند . تغذيه مصنوعي يك استراتژي مناسب براي مهار سيلاب و بهره ورياز آن است . تعيين عرصه هاي مناسب براي تغذيه مصنوعي يكي از مهمترين عوامل تعيين كننده موفقيت طرح هاي تغذيه مصنوعي است. از اين رو در اين تحقيق سعي شده تا با تلفيق سيستم اطلاعات جغرافي كايي و مدل رياضي بولين مناسب ترين عرصه ها براي اجراي عمليا تغذيه مصنوعي در دشت قروه كردستان شناسايي شوند.بدين منظور ابتدا داده هاي 6 پارامتر تاثير گذار - شيب، قابليت انتقال آبخوان، ضخامت آبرفت، هدايت آماده سازي گرديد و سپس با بكارگيري مدل بولين اپراتور an‎d مناطق مناسب و نامناسب در هر لايه تعيين و با رويهم اندازي، نقشه نهايي مكان هاي مناسب ترسيم گرديد . نتايج اين پژوهش نشان داد كه حدود كه حدود 35/61 درصد دشت، جهت انجام تغذيه مصنوعي مناسب است.