ايجاد حسي از گذشته براي آينده اي بهتر با رويكرد زندگي پايدار

يكي از مسائل قابل تأمل اين است كه دركشور ما ، موضوع و طرحي با عنوان زندگي پايدار هنوز از برنامه اي مشخص و جامعي برخوردار نيست. اما به نظر مي رسدكه برنامه توسعه ي پايدار در ايران به وسيله هدايت و رهبري موسسات و مراكزي مانند موزه علوم و سازمان هاي مردم نهاد و تشكل هاي علاقمند، فعال و خودجوش مي تواند قابل اجراء شود .چه از نظر آگاهي بخشي به عامه ي مردم و چه از نظر پيشگيري و اصلاح كه به وسيله ي روش هاي آموزشي بسيار مفيد مي توانند موثر واقع شوند . لذا در اين مقاله سعي شده با پرداختن به مفاهيم و اصول پايدار و نگاه به تجربيات و سنت هاي گذشته ايران و هم چنين كشورهاي پيشرفته دراين زمينه ، به نوعي همترازي و جهت يابي مرتبط فيمابين اين موضوعات دست يابيم و اين جز با تدوين اصولي با مختصات آن موضوعات، محقق شدني نيست. پس بيشترين هدف در ارايه ي اين مقاله ي توصيفي - تحليلي در زمينه ي مفهوم زندگي پايدار و مسائل زيست محيطي با رويكرد توجه تاريخي در اين مقوله مي باشد.