گردشگري ، موزه و توسعه پايدار

امروزه گردشگري به عنوان سومين صنعت ارزآور دنيا در كشورهاي توسعه يافته با مديريت بالا در شرايط خوبي به فعاليت خود ادامه ميدهد مديريت و برنامه ريزي در اين زمينه مستلزم شناخت پتانسيل هاي گردشگري است . با گسترش اين صنعت به شكل حساب شده و دقيق ،تاثيرات مثبت آن بر محيط زيست ملموس خواهد بود .حال نقش موزه ها به عنوان مكانهاي آموزشي اختصاصي بر اين صنعت ، چيست و چه نوع موزه هايي بيشتر ميتوانند به اين مهم كمك كنند مبحثي است كه در اين مقاله با كمك مطالعات كتابخانه اي و به روش تحليلي به آن پرداخته شده است. نتيجه حاصل از اين پژوهش حاكي از آن است كه اگر به موزه ها به خصوص موزه هاي مردم شناسي و علوم طبيعي به عنوان مكاني آموزشي توجه شود و به تاكيدي بر رفع مسائل رفاهي گردشگران و همچنين با بازاريابي مناسب مي توان تا حد بسيار بالايي جذب توريست افزايش يافته و با اين كار علاوه بر ارز آوري ، نياز جامعه را به صادرات منابع مادر از كشور كمتر كرده و آسيب هاي محيط زيستي كمتر مي شود. درنهايت ميتوان از موزه ها به عنوان مكان آموزشي مناسبي براي شهروندان داخلي نيز استفاده كرد.