موزه هاي محلي و منطقه اي و پايداري زيست بوم فرهنگي

در شناسايي گونه اي ازموزه ها كه با نام موزه اي محلي و منطقه اي معرفي مي شوند بايد گفت موزه هايي از نوع فرهنگي ، تاريخي ، اجتماعي و جغرافيايي مي با شند كه گونه اي همساني و مشابهت كلي ميان آنها وجود دارد، اين نوع از موزه ها كه مي توانند با نامهايي چون موزه منطقه اي ، موزه فولكلور، موزه محلي، موزه اجتماع ، موزه مردم نگاري، موزه مردم شناسي، موزه زيست بوم ، موزه روستا و گروه مهمي از موزه هاي فضاي باز و موزه هاي سيار شناسايي گردد ، همگي با توجه به نوع مجموعه هايي كه ارا ئه مي دهند در يك گروه قرار دارند و در واقع بيشترين گستره موزه ها را در جهان شامل مي شوند. در اين مقاله ضمن نگاهي به تاريخچه تحليلي و توسعه اي موزه هاي محلي و منطقه اي به عملكرد هاي فرهنگي و اجتماعي، سياسي و اداري، آموزشي و پژوهشي و نقش آنها در پايداري زيست بوم فرهنگي پرداخته مي شود، زيرا در موزه محلي به دليل اينكه اشياء جابجايي كمتري يافته اند و معمولا در سرجاي خود قرار دارند، بيش از همه به حقيقت و به مكان و زمان خود نزديكتر خواهند بود و اين در حالي است كه در موزه هاي منطقه اي و ملي و... به ميزان بيشتري از حقيقت خود دور شده و دخالت انسان در نمايش آنها بيشتر صورت مي گيرد به عبارتي ديگر ، بيانگري در موزه ها در ميان طيف رئاليسم تا اكس ر پسيونيزم قرار خواهند گرفت و ما در يك موزه محلي، نمايشي معمولا مستند را شاهديم و در نتيجه با دخالت و تغيير كمتري در بازنمايي زيست بوم فرهنگي روبرو هستيم كه توانايي حفاظت از هويت هاي فرهنگي در محيط زيست انسان را بيشتر دارا مي باشند.