ايجاد پايداري اكولوژيك و تكنولوژيك در معماري و شهرسازي با رويكرد آموزش آكادميك

در چند دهه اخير رشد جمعيت موجب توسعه ي شهرسازي و معماري و به طبع آن افزايش ساخت و سازها شده است. ساختمان هاي ناشي از اين ساخت و سازها به تنهايي مصرف يك ششم منابع آبي و يك چهارم چوب برداشته شده و دو پنجم سوخت هاي فسيلي دنيا را در اختيار دارد و در نهايت نيمي از گازهاي گلخانه اي دنيا را توليد مي كند. ضرورت تدوين اين مقاله كاهش آثار مخرب اين ساخت و سازها مي باشد. اين مقاله در ابتدا به چگونگي دستيابي به توسعه پايدار (پايداري تكنولوژيك، پايداري اكولوژيك) و اصول طراحي پايدار در زمينه معماري و شهرسازي مي پردازد و در ادامه به نقش و چگونگي عملكرد مراكز معتبر توليد علم در تعيين و توسعه تفكر پايداري در معماري خواهد پرداخت.