گزاري از اجتماعي بودن و نبودن و شعر

اين نوشتار تلاشي است براي تبيين تازه از رابطه ي شناخته شده ي ساحت ادبي هنري وجود انسان با ساحت اجتماعي زيست كه با به كارگيري رويكرد تحليلي به نحوه ي جامعه گرايي زيستي بشر در كل، و نحوه ي جامعه گرايي انسان شاعر ضمن گذاري از تاريخ ادبيات كلاسيك فارسي تا آن جا پيش مي رود كه ايجاد و پرورش بعد شعرآفريني را بدون حضور مراحل و لوازم زيست اجتماعي بشر غيرممكن بداند و در سايه اثبات اين رابطه ي الزامي، ادعاي متجددان را نسبت به غفلت ورزيدن شاعران كلاسيك فارسي از واقعيت اجتماعي، بي وجه بشناساند و دلايل اين سوگيري را معطوف به عدم شناخت صحيح و كاستي هاي اخلاقي ايشان نمايد.