سيل و فرسايش دو تهديد جدي براي قنوات (مطالعه موردي: قنات ايور در شهرستان گرمه)

قنات يكي از قديمي ترين شيوه هاي استحصال آب هست كه مجموعه اي از چند ميله و يك كوره (كوره هاي) زيرزميني است كه با شيبي كمتر از شيب سطح زمين، آب موجود در لايه هاي آبدار زمين را به كمك نيروي ثقل و بدون كاربرد هيچ نوع انرژي با جريان طبيعي جمع آوري مي كند و به سطح زمين مي رساند؛ به عبارت ديگر، قنات را مي توان نوعي زهكش زيرزميني دانست كه آب جمع آوري شده توسط اين زهكش به سطح زمين آورده مي شود و به مصرف آبياري يا شرب م ي رسد . در سال هاي اخير بسياري از قنات ها به دليل خشك سالي هاي طولاني خشك شده و يا دچار كم آب ي شده اند . در اين ميان تلاش هايي براي نجات قنوات صورت گرفته كه بيشتر معطوف به مرمت و لايروبي قنوات است. از طرفي وجود سيلاب هاي مخرب و فرسايش نيز يكي از تهديدهاي جدي براي قنات هاي مناطق خشك و نيمه خشك است كه از ديد متوليان مغفول مانده است. در اين مطالعه به صورت موردي قنات كلاته ايور موردبررسي قرارگرفته و ضمن شناسايي مشكلات، راهكارهايي براي مقابله با اين مشكلات پيشنهادشده است. تثبيت بستر مسيل هاي مجاور قنات كه سبب زهكش شدن جريان از قنا ت به سمت مسيل شده و انحراف سيلاب و انتقال ايمن آن از محدوده قنوات به پا يين دست براي كنترل فرسايش آبكندي ازجمله راهكارهايي است كه پيشنهاد گرديده است.