نقش معماري در طراحي فضاهاي امن پناهگاهي

نياز جوامع به فضاهاي امن در سايه ي حوادث طبيعي و انساني، از جمله مسائلي است كه انسان از ديرباز با آن روبرو بوده است. امروزه افزايش چشمگير اين حوادث، به ويژه در كشور ايران كه داراي موقعيت خاص جغرافيايي و سياسي است، لزوم توجه بيشتر به اين مقوله را به اثبات ميرساند. ليكن نيل به اين هدف در گرو طراحي مناسب و اصولي اين فضاها براي ادامهي حيات افراد ميباشد. بر اين اساس، پرداختن به مفهوم فضاي امن پناهگاهي و درك درست از رابطهي معماري و امنيت، به ويژه در پناهگاهها به عنوان يكي از راهكارهاي پدافند غير عامل، از جمله مضاميني است كه مستلزم شناخت دقيق توسط معماران و شهرسازان قبل از طراحي و استفاده ميباشد. پژوهش پيش رو كه با هدف ارتقاي شناخت اين مهم و نقش معماري در آن به منظور كاهش آسيبها و خسارات وارده ميباشد، بهصورت نظري و با روش مطالعات كتابخانه اي و اسنادي تنظيم شده است و سعي بر آن دارد كه با ارائه ي راهكارهايي در خصوص اصول معماري، ضوابط و نيازهاي آن در طراحي پناهگاهها،گامي در جهت كاهش آثار منفي حاصل از حوادث در جامعه بردارد.