خانواده و مشكلات رفتاري در كودكان

اختلالات رفتاري به كليهي رفتارهاي غيرعادي، تكراري و آزاردهنده مانند ناخن جويدن،كندن مو، مكيدن شست، تيك، پرخاشگري، اختلالات اضطرابي، اختلالات خلقي و ... اطلاق ميشود كه باعث اختلال در عملكرد اجتماعي و يادگيري كودك ميشود. در واقع رفتار كودك زبان گوياي او است. هر چه كودك در ارتباط با ديگران و بيان احساسات و نيازهاي خود مشكلات بيشتري داشته باشد، داراي اختلال هاي رفتاري رواني بيشتري خواهد بود. اين مطالعه يك مطالعه مروري از نوع يكپارچه - است كه با جستجوي گستردهي متون با استفاده از واژگان مشكلات رفتاري در پايگاههاي اطلاعاتي sid scholar, direct و Iran medex انجام شده است. به اين ترتيب 38 مقاله كه بين سالهاي 96 - 81 چاپ شده بودند، از لحاظ تعريف، علل شيوع مشكلات رفتاري و راههاي پيشنهادي براي رفع آن بررسي شدند. بسياري از محققان اختلال رفتاري را اختلالات شايع و ناتوان كنندهاي مي دانند كه براي خانواده، محيط و كودك مشكلات بسياري ايجاد مي كند و معمولا نخستين بار در سالهاي آغازين دورهي ابتدايي مشاهده مي شود و بين 8 تا 15 سالگي به اوج خود مي رسند. شيوع اختلالات رفتاري در كودكان به ويژه در گروه سني سال اول ابتدايي، نگران كننده است و اهميت بيماريابي دقيق با برنامه هاي غربالگري گسترده و برنامهريزي مناسب براي پيشگيري را نشان ميدهد.