آسيب شناسي قوانين و مقررات مرتبط با گردشگري در ايران

هدف اين تحقيق آسيب شناسي قوانين و مقررات گردشگري كشور مي‌باشد. اين تحقيق از نوع مطالعات توصيفي – تحليلي است و اطلاعات تحقيق از طريق بررسي اسناد و مدارك دستگاه‌هاي اجرايي مرتبط با گردشگري جمع آوري و تحليل شده است. نتايج تحقيق نشان دهنده ضعف‌هاي اساسي در نظام حقوقي و قوانين و مقررات گردشگري كشور است. در ارتباط با قوانين و مقررات گردشگري بايد اذعان نمود، تعدد و پراكندگي، پيچيدگي و ابهام، ناسازگاري دروني و ناهمپوشاني، ناهماهنگ بودن با قوانين ديگر (فرادستي، فرابخشي و بخشي)، تغيير مداوم و ناكارآمدي از ويژگي‌هاي برجسته وضعيت موجود قوانين و مقررات مرتبط با گردشگري در كشور است.بر اين اساس، سامانه حقوقي و قوانين و مقررات مرتبط با گردشگري بايد در فضايي شكل گيرد كه در آن اصل حاكميت قانون پذيرفته شده، نيازهاي اجتماعي و محيطي اساس تدوين قوانين بوده و مشاركت مردم نيز ديده شود. همچنين اين نظام حقوقي بايد به طور عام و قطعي شكل گرفته و قابليت و ظرفيت اجرايي مفاد قوانين و مقررات مورد توجه قرار گرفته باشند و نيز در تدوين قوانين و مقررات رويكرد فرابخشي بايد غالب باشد.