رابطه خودكارامدي، تاب آوري و بهزيستي روان شناختي مادران داراي كودك عقب مانده ذهني

هدف: هدف پژوهش حاضر رابطه خودكارآمدي و تاب آوري با بهزيستي روان شناختي مادران داراي كودك عقب مانده ذهني بود. روش كار: اين پژوهش توصيفي و از نوع همبستگي بود و جامعه پژوهش شامل مادران داراي كودك استثنايي شهر اهواز مي باشد كه به صورت نمونه گيري دردسترس انتخاب شدند. تعداد 100 مادر داراي كودك عقب مانده ذهني بودند و به صورت نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. و پرسشنامه هاي كيفيت زندگي سازمان بهداشت جهاني (2006)، پرسشنامه تاب آوري كونور و ديويدسون (2003) و پرسشنامه بهزيستي روانشناختي ريف را تكميل نمودند. براي تحليل داده ها از نرم افزار SPSSو روش هاي آمار همبستگي و رگرسيون چندگانه به روش همزمان استفاده شده است. يافته ها: نتايج همبستگي پيرسون نشان داد كه بين تاب آوري و بهزيستي روانشناختي رابطه وجود دارد و نيز بين خودكارآمدي با بهزيستي روانشناختي در مادران داراي كودك عقب مانده ذهني رابطه وجود دارد. همچنين ضريب نتايج رگرسيون نشان داد كه متغيرهاي تاب آوري و خودكارآمدي روي هم رفته 23/0 توانايي پيش بيني بهزيستي روانشناختي را دارند. نتيجه گيري: با توجه به افزايش كودكان داراي اين اختلال و از آنجا كه مادران بيشترين مشكلات را با اين فرزندان دارند لذا مي توان نتيجه كرد كه اگر مادران سطح بالاتري از تاب آوري و خودكارآمدي را داشته باشند بهزيستي روانشناختي آنها نيز بالاتر است.