مدل زيست معنوي امام علي عليه السلام در نامه 31 نهج البلاغه

نهج البلاغه ارزشمندترين كتابي است كه پس از قرآن كريم مي­توان با تأمل و تفكر در آن، به ابعاد وجودي يك انسان كامل پي برد. اين كتاب كه منشور انسان­سازي است، شيوه­ي رشد و تحول معنوي (زيست معنوي) انسان و جامعه را به خوبي آموزش مي­دهد. فقط كافي است اندكي در آن غوطه­ور شده، تا از طريق آن مسير معنويت و رسيدن به كمال، به بهترين وجه ممكن دريافت گردد. مقاله حاضر به بررسي نامه 31 حضرت در نهج­البلاغه پرداخته و مدل زيست معنوي ايشان را در اين نامه، مورد بررسي و تحليل قرار داده است. مطابق با الگوي حضرت در اين نامه، انسان مي­تواند رشد و تحول معنوي را در سه گام كسب كند. گام اول آگاهي بخشي و بصيرت افزايي است كه انسان با شناخت نسبت به خود، خدا، مرگ و ... به بصيرت و معرفت دست مي­يابد. گام دوم دنياشناسي و شيوه­ي برخورد صحيح با دنيا است، كه به رشد و تحول معنوي انسان كمك مي­كند و ايشان را در برابر وسوسه­هاي دنيوي مقاوم و پيروز مي­گرداند و آن را در مسير رستگاري ياري مي­بخشد. گام آخر نيز خودسازي معنوي است كه مي­توان از طريق كسب فضائل و ترك رذائل، در دو بعد فردي و اجتماعي، نظير كسب تقوا، يقين، زنده نگه داشتن قلب با ياد خدا، امر به معروف، آشتي با خلق، جهاد در راه خدا و ... و ترك رذائلي نظير دوري و فاصله گرفتن از كار زشت، پرهيز از شك و شبهه و تسليم شدن در برابر گمراهي سطح معنويت فرد و جامعه را ارتقا بخشيد.