راهبردهاي علوي در سلوك معنوي جامعه در نهج البلاغه

چنانكه وجود معنويت در حيات فردي، خانوادگي و اجتماعي عامل آثار فراواني در متن زندگي اسلامي است، فقدان معنويت نيز در متن زندگي فرد، خانواده و جامعه مي‌تواند آثار تخريبي فراواني را در حوزه نظري و عملي برجاي بگذارد. جامعه منهاي معنويت يك جامعه شكست خورده در همه عرصه‌ها است. معنويت است كه فرد، خانواده و جامعه را در برابر بيماري‌هاي اخلاقي و روحي و حتي بيماري‌هاي گوناگون اقتصادي و سياسي حفظ مي‌كند و يك جامعه معنوي داراي مصونيت از خطرات مختلف خواهد بود. از اين‌رو، در پژوهش پيش‌روي برآن شديم تا عرصه‌هاي اجتماعي سلوك معنوي را در افق انديشه و بينش حضرت علي عليه السلام مورد تحليل و تعليل قرار دهيم. معنويتي كه با انديشه ايمان به غيب و اعتقاد به خدا، با انگيزه قرب به حق تعالي و عمل به اخلاق الهي، التزام به شريعت و انجام عمل صالح تعريف مي‌شود و در ارتباط‌هاي پنج‌گانه تجلي مي‌يابد: 1. ارتباط انسان با خدا؛ 2. ارتباط انسان با خود؛ 3. ارتباط انسان با جامعه؛ 4. ارتباط انسان با جهان؛ 5. ارتباط انسان متكامل با انسان كامل. در ادامه نيز با استناد به سخنان حضرت علي عليه السلام شيوه هاي تربيت ديني و انتقال مفاهيم معنوي در الگوي علوي آن شناسايي و معرفي شده است.