نقد و بررسي مقالۀ «نقش فلسفه تربيت اسلامي در يادگيري كل‌نگر آرماني»

در اين نوشته به نقد و بررسي مقالۀ «نقش فلسفه تربيت اسلامي در يادگيري كل‌نگر آرماني» نوشتۀ امين‌الدين حسن و همكاران، پرداخته مي‌شود. نويسندگان مقاله مذكور معتقدند كه فلسفه اسلامي تعليم و تربيت يك چارچوب جامع و كل‌نگر تربيتي است، كه شامل جوانب جامع و فراگيري از دانش است. بر اساس فلسفه كل‌نگر، انسان به‌عنوان بخشي از نظام خلقت در نظر گرفته مي‌شود. مفهومي استوار كه شامل تمام جوانب احساسي، معنوي، شهودي و تخيل فرد بوده كه در فلسفه تربيت اسلامي محوريت دارد. از لحاظ برنامه درسي، موضوع تربيت اسلامي كه از فلسفه تربيت اسلامي اخذ شده است، جامع و يكپارچه است. بررسي مقاله مذكور نشان مي‌دهد كه تدقيق بيشتر در عنوان مقاله براي تناسب بيشتر آن با محتوا، پرداختن به رويكرد و روش پژوهش، پرداختن به پيشينه بحث تربيت كل‌نگر و بيان چارچوب مفهومي تحقيق، توجه به مفروضات اساسي تربيت كل‌نگر معاصر و بيان وجوه افتراق آن با رويكرد كل‌نگر مبتني بر فلسفه تربيت اسلامي، تميز نهادن بين پراگماتيسم اسلامي و غربي، و استفاده از مباني و مصاديق رويكرد كل‌نگر موجود در فلسفه تربيتيِ عصر طلايي تمدن اسلامي؛ مي‌توانست علاوه بر افزودن به دقت و عمق مقاله، جامعيت بيشتري به آن ببخشد.