داوري در آثار استاد جعفري لنگرودي

برخي، مفاهيم حقوقي را گاه با نگاه ادبي، در متون تاريخي دنبال مي‌كنند. آنچه فيليپ مالوري در كتاب «ادبيات و حقوق» نگاشته و به ترجمة كلانتريان منتشر شده، از اين موارد است. بي‌گمان متون ادبي با داوري آشناست و شاعران نيز به كنايه يا تصريح، آن را توصيف كرده‌اند. تاريخ نيز مطالب زيبايي دارد و از داوري‌هاي خوب و بد ياد مي‌كند. اما اينكه عنوان داوري در آثار محمدجعفراستاد جعفري لنگرودي را انتخاب كرديم، به اين علت بر مي‌گردد كه آثار ايشان، خود يك دورة كامل ادبي، فقهي و حقوقي و شايستة استقلال است و شأن اين را دارد كه بدون ديگر آثار، مورد تتبع قرار گيرد. موضوعات مختلف حقوقي را مي‌توان در آثار وي جست‌وجو كرد اما انتخاب داوري دلايلي دارد: از يكسو به داوري علاقه‌منديم و عجيب است عاشق نازيبايي شده‌ايم كه اگر آرايش قانوني نيابد، هر روز زشتي آن بيشتر مي‌شود كه خود داستاني ملال‌آور دارد! از سوي ديگر، وي هرچند در زمينة داوري، كتاب خاصي نداشته است اما در لابلاي آثار بسيار خود، مباحثي از داوري را درنظر داشته و استنباطي به عمل آورده كه نشان مي‌دهد اگر اراده كند حقوق داوري جانداري را به آثار خويش مي‌افزايد (مَلِك ان يَملك). دليل سوم نيز تمركز بر نقطه نظرات يك صاحب نظر و كمك به توسعه ادبيات داوري است.