عدم النفع و فرصت از دست رفته؛ قابليت مطالبه و تعيين ميزان ضرر (مطالعه تطبيقي در حقوق مدني افغانستان و ايران)

احراز ورود ضرر يكي از شروط ضروري براي مطالبه خسارت است. ضرر نيز در صورتي قابل مطالبه است كه داراي اوصاف معيني باشد. يكي از اين اوصاف ضروري، مسلم بودن ورود ضرر به متعهدله هست، كه در مورد خسارات ناشي از عدم النفع، اين ويژگي در هاله اي از ابهام قرار دارد. همچنين قابليت مطالبه خسارات در تمامي مصاديق فرصت از دست رفته و البته تعيين ميزان خسارت وارده نيز، از ديگر موارد اختلاف است. در اين جستار اين دو موضوع در حقوق مدني دو كشور افغانستان و ايران مورد مطالعه قرار گرفته است. يافته هاي اين پژوهش كه با مراجعه به منابع كتابخانه اي گردآوري و با روش توصيفي_تحليلي مطالعه گرديده است، نشان مي دهد كه در موضوع عدم النفع، ضرر وارده از باب تسبيب و به جهت صدق عنوان اتلاف بر آن، بدون هيچ ترديدي در هر دو نظام حقوقي مد نظر قابل مطالبه است. همچنين امكان مطالبه و تعيين ميزان خسارت در فرصت از دست رفته نيز با دو شيوه قطعي در هر دو نظام حقوقي، ممكن شده است. اين دو شيوه عبارت از روش هزينه و روش اماره هستند.