بررسي دقت روابط تجربي در برآورد زمان تمركز سيلاب (مطالعه موردي: حوضه آبخيز كوه سوخته)

بارش –رواناب فرايندي هيدرولوژيكي است كه به پارامترهاي مختلفي وابسته است. برآورد اشتباه رواناب مشكلاتي را براي مديريت منابع آب، ذخيره آب در پشت سدها و هيدرولوژي شهري به وجود مي‌آورد؛ بنابراين براي حل اين مشكل، از مدل‌سازي فرآيند بارش-رواناب استفاده مي‌شود. هدف از اين مطالعه مقايسه روش‌هاي مختلف زمان تمركز (برانسباي- ويليامز،SCS، كاليفرنيا، كرپيچ) و تأثير آن در برآورد رواناب شبيه‌سازي‌شده توسط مدلHEC-HMS است. براي اين منظور در مدل براي روش تلفات از شماره منحني SCS و براي روش انتقال از هيدرو گراف واحد SCS استفاده شد. با استفاده از مدل HEC-HMS ميزان دبي اوج، بر اساس زمان تمركز هر چهار روش به دست آمد. در مقايسه‌اي كه بين دبي اوج شبيه‌سازي‌شده و مشاهده‌اي با استفاده از آماره RMSEو Nash- Sutcliffe صورت گرفت، كمترين خطا مربوط به روش برانسباي- ويليامز با RMSE برابر 9/0 و Nash-Sutcliffe برابر 3/0است؛ بنابراين بهترين روش برانسباي –ويليامز و روش‌هاي SCS، كاليفرنيا و كرپيچ در رده‌هاي بعدي قرار گرفتند