رويكرد برنامه‌ريزي ژنتيك در مديريت تلفيقي آب‌هاي سطحي و زيرزميني

به دليل افزايش تقاضاي آب، كاهش بارندگي و افزايش دماي ناشي از تغييرات اقليمي و غيره در برخي مناطق، تأمين آب به مشكلي اساسي تبديل شده‌است و همين امر سبب اهميت استفاده تلفيقي از منابع آب‌سطحي و زيرزميني گرديده‌است. به‌منظور جلوگيري از اثرات نامطلوب بهره‌بردراي از منابع آب‌زيرزميني بحث بهينه‌سازي در بهره‌برداري تلفيقي از اهميت بسياري برخوردار مي‌باشد. در تحقيق حاضر به بررسي بهره‌برداري بهينه تلفيقي از منابع آب‌سطحي و زيرزميني در دشت ابهر با مدل‌سازي توسط برنامه‌ريزي ژنتيك پرداخته شده‌است. به اين ترتيب تابع هدف به‌صورت كمينه‌سازي هزينه كل توسعه بهره‌برداري سامانه براي تأمين حجم معيني از تقاضاي سامانه تعريف گرديده و محدوديت‌ها و قيودات به تفكيك بيان مي‌شوند. بررسي‌ها نشان دادند كه منابع آب‌زيرزميني مي‌توانند به‌عنوان منابع آب پشتيبان براي منابع آب‌سطحي يا مخازن سدها براي منطقه مورد مطالعه به‌كار‌روند و همچنين به‌دليل بالا بودن هزينه احداث سدها و نوسانات و تغييرات شديد جريان‌هاي سطحي، عمده نياز سامانه براي منطقه مورد مطالعه از آبخوان تهيه مي‌شود.