ارزيابي حس تعلق به مكان در ساكنان شهرك هاي مسكوني جديد مطالعه‎ي موردي: شهرك مسكوني وليعصر اصفهان

Evaluation of place attachment in residents of newly constructed residential areas Case study: Isfahan Valiye Asr residential area

يكي از پايه‎هاي توجه به پايداري سكونت اجتماعي در شهر‎ها و شهرك‎هاي جديد، اين است كه ساكنان اين مناطق به محل زيست و فعاليت خود تعلق خاطر داشته باشند. تعلق خاطر ساكنان در يك فضا، نهايتا منجر به بهبود كيفيت محيط‎هاي انساني مي‎شود. به همين لحاظ، حس تعلق مكان، مفهومي پيچيده از احساسات و دل‎بستگي‎هاي انسان نسبت به محيط است كه در اثر استفاده‎ي انسان از مكان به وجود مي‎آيد. حس تعلق، شاخصي است براي سنجش ميزان متمايز‎ بودن يك مكان نسبت به ديگر مكان‎ها براي افراد. اين تمايز سبب ايجاد پيوندي عميق، پرمعنا و عاطفي ميان شخص و مكان مي‎شود كه افراد آن مكان را به عنوان قرارگاهي براي بازگشت به آن، ارزشمند بدانند. در اين پژوهش كوشيده شده است كه با بهره‎گيري از ادبيات موجود در اين حوزه، به بررسي عوامل شكل‎دهنده‎ي حس تعلق پرداخته شود و در انتها، شهرك مسكوني وليعصر اصفهان به عنوان يك نمونه شهرك جديد‎ساخت، با بياني توصيفي تحليلي، بررسي گردد. نتايج پژوهش نشان مي‎دهد كه حس تعلق، از معيارهاي ارزيابي محيط‎هاي با كيفيت بوده است. در معماري ويژگي‎هاي كالبدي نظير فرم، ابعاد و اندازه، شــكل، رنگ و مقياس، و روابط اين ويژگي‎ها با يكديگر در جهت ايجاد فعاليت‎هاي اجتماعي در محيط، نقش مهم و مؤثري در شكل‎گيري حس تعلق دارد.