شيوه‎هاي كارامد گسترش گنجينۀ واژگان نيمه‎تخصصي و تخصصي (دانشگاهي) در آموزش زبان فارسي به غيرفارسي‎زبانان

گسترش گنجينۀ واژگان بخش ناگزيري در آموزش هر زبان دوم دانسته مي‎شود. اين‎جاست كه آشنايي با روش‎هاي روزامد و مؤثر آموزش واژگان فارسي و گسترش دايرۀ لغات اهميت بسزايي در آموزش زبان فارسي به غيرفارسي‎زبانان مي‎يابد. به‎ويژه هنگامي‎كه غيرفارسي‎زبانان ناگزير باشند كه از زبان فارسي همچون ابزاري آموزشي در مراكز علمي يا آموزشي بهره ببرند، كارامديِ روش‎هاي آموزش گنجينۀ واژگان نيمه‎تخصصي و تخصصي (واژگان دانشگاهي) اهميتي دوچندان پيدا مي‎كند. اين نوشتارمي‎كوشد كه نخست، تعريف دقيقي از گنجينۀ واژگان نيمه‎تخصصي و تخصصي (دانشگاهي) ارائه كند، تفاوت‎هاي آن را با گنجينۀ واژگان عمومي برشمارد و به نقش تأثيرگذار گنجينۀ واژگان دانشگاهي در پيشبرد تحصيلات عاليه بپردازد. سپس پاره‎اي از مهم‎ترين فنوني را كه مي‎توانند در آموزش گنجينۀ واژگان دانشگاهي فارسي به زبان‎آموزان غيرفارسي‎زبان متوسط و فوق متوسط به كار گرفته ‎شوند معرفي مي‎‎كند. اكثر فنوني كه اين مقاله به آن‎ها مي‎پردازد در پي آن‎اند كه قابليت‎هاي شناختي زبان‎آموزان را در فرايند يادگيري گنجينۀ واژگان دانشگاهي فعال سازند. در پايان، پيشنهادهايي دربارۀ چگونگي تدوين فهرست‎هايي بسامدمحور از مهم‎ترين واژگان دانشگاهي مطرح خواهد شد، باشد كه زبان‎پژوهان و آموزشگران ايراني تدوين نظام‎مند چنين فهرست‎هايي را براي استفادۀ زبان‎آموزان غيرايراني هر چه بيش‎تر مدّ نظر داشته باشند.