تحليلي بر نظام نوآوري ملي در ايران با رويكرد بررسي راهكارها و چالش‌هاي آن

مفهوم نظام‌هاي نوآوري بر پويايي نوآوري و تغيير اقتصادي تاكيد دارد و به عنوان رويكردي سيستمي شناخته مي‌شود. اين مفهوم يكي از رويكردهاي جديد مطرح براي سياست گذاري علم، فناوري و شناسايي اولويت‌هاي فناوري و نوآوري است كه گستره وسيعي از تحليل‌ها و مباحث را منعكس مي‌كند. به طور كلي، برآيند و محصول ظرفيت نظام ملي نوآوري در ايران در مقايسه با كشورهاي ديگر داراي ويژگي آرام و بطني است و اصلي ترين بازيگر در اين نظام، به طور كلي عمده موسسات تحقيقاتي دولتي، دانشگاه‌ها، وزارتخانه‌ها و شركت‌هاي بزرگ دولتي بوده كه تقريبا مالكيت همه آن‌ها دولتي است و بخش خصوصي و بنگاه‌هاي خصوصي سهم و نقش چنداني در ظرفيت نظام ملي نوآوري ندارند. برخي اجزاي نظام ملي نوآوري ايران به خوبي با هم ارتباط و تعامل نداشته و در برخي موارد حلقه واسطه اي وجود ندارد. نتيجه اين نظام اين است كه رفتار اختراعات و ابداعات در ايران در مقايسه با كشورهاي ديگر بسيار ضعيف عمل مي‌كند. در همين راستا و با توجه به اهميت نظام نوآوري تحقيق حاضر به بررسي نطام نوآوري ملي و چالش‌هاي پيش روي آن در ايران مي پردازد.