رويكرد نمادگرايي ديني در شعر آييني رضوي « شفق »

بارگاه منور رضوي و وجود ملكوتي علي بن موسي الرضا عليه السلام در ايران از قرن سوم هجري تا امروز قريحه شاعران را در سرودن شعر آييني رضوي از نوع جوششي ترغيب نموده است . تلألو انوار قدسي رضوي در شعر شاعران معاصر از گونه ادبيات مقاومت و پايداري ديني ـ آييني ارادات شاعران ،التزام و تعهد ادبيات را نشان مي دهد .در دوران معاصر محمد جواد غفورزاده شاعر خراساني متخلص به « شفق » در شعر آييني رضوي به ابعاد شخصيت وجودي امام رضا (ع) اقبال نموده است . رويكرد نمادگرايي ديني در شعر آييني رضوي شفق با روش توصيفي - تحليلي موضوع نويني ست كه تاكنون به آن پرداخته نشده است . از اين نگاه شخصيت ها ، اعمال ، اشياء ، مكان ها و زمان ها مقدس مي نمايد و هركدام در نمادگرايي ديني مفاهيم خاص مي يابد . مظلوميت هجرت ،غربت ،شهادت ، دشمن ستيزي و انتظار بن مايه ها و مؤلفه هاي ادبيات پايداري به تاثير از گفتمان رضوي در شعر آييني شكل مي گيرد .وفور واژگان ديني و مذهبي ، مضامين قرآني و نوآوري هاي ادبي در قالب غزل مثنوي ، رباعي ها و دوبيتي ها (چهارپاره) بر زيباشناختي شعر آييني رضوي «شفق» مي افزايد .