معرفي ديوان محتاج تفرشي با نگاهي به سبك شعر او

محمدعلي تفرشي(1256-1301ش) متخلّص به محتاج وملّقب به شريف الكتاب از شاعران خوش سخن واز خطاطان اواخر عصر قاجار است كه تاكنون به علّت عدم تصحيح وطبع اشعارش چهرة او ناشناخته مانده است . فن اصلي محتاج قصيده سرايي است. مجموع ابياتي كه از او در دست است حدود دو هزار بيت است كه شامل سي وهشت قصيده ، پنج غزل، پنج رباعي و يك مسمّط است. بنا به گفتة احمد كوشا (پسر شاعر) برخي از اشعار محتاج مفقود شده است. شيوة او در سرودن اين قصايد مانند شاعران گذشته بخصوص فرخي با تشبيب و تغزل شروع مي شود. محتاج در خلال مداحي گاهي نكاتي كه مربوط به زندگي شخصي اوست از قبيل شكوه از روزگار و اطرافيان و نداشتن زندگي فارغ و آسوده را به نظم مي كشد و با دعا و ستايش ممدوح به پايان مي برد. محتاج بطور مبالغه آميز به مدح شاهان و رجال دولتي زمان خود پرداخته است . البته دو قصيده هم در مدح اميرالمومنين (ع) و حضرت امام رضا دارد . قصايد او از حيث لحن و بيان دلنشين است . در اين تحقيق علاوه بر مقابله دو نسخه سعي بر آن است كه سبك اشعار محمدعلي تفرشي در سطوح مختلف زباني و فكري و ادبي بررسي شود و زمينة مطالعه دقيق تر و شناخت بيشتر محتاج فراهم شده ، مورد توجه علاقه مندان و محققان شعر و ادب دورة قاجاريه قرار بگيرد . اديب الممالك فراهاني ، ملك الشعرا بهار و ايرج ميرزا از همعصران اين شاعرند .