سبك شناسي و تنوع زباني در داستان هاي صادق هدايت

سبك شناسي به مثابۀ شاخه اي از مطالعات ادبي كه به زبان شناسي در ادبيات توجه خود را معطوف مي كند به دنبال شناسايي و دسته بندي عناصر زبان شناختي در متن است. پژوهش حاضر با هدف بررسي سبك شناسي متون داستاني به تحليل و واكاوي هفت داستان صادق هدايت ( بوف كور، حاجي آقا، زنده به گور، سايه و روشن، سگ ولگرد، سه قطره خون و علويه خانم) بر اساس ويژگيهاي آوايي، واژگاني و نحوي در زبان شناسي از ديدگاه رايت و هوپ (1996) پرداخته تا نشان دهد كه هدايت چگونه در داستان هايش از تنوعات زباني و تبيين هاي زبان شناختي بهره گرفته است. ماهيت انجام پژوهش حاضر كه از نوع كيفي است، توصيفي -تحليلي بوده و داده ها از هفت داستان صادق هدايت گردآوري شده اند. يافته هاي پژوهش نشان داد كه هدايت در داستانهايش عناصر زباني را به گونه اي به كار گرفته است كه گويي او عامدانه قصد دارد تا حس خاصي را به مخاطب منتقل كند و فضايي را بيافريند كه آميخته اي از ترس، تخيلات و لذت است.