مناسبات دوران كودكي با عرفان

كودك آدمي بر اساس بن مايه هاي فطري و با حس عرفاني و ديني زاده مي شود و از همين رو دوران كودكي با پاكي، سادگي، صداقت و شادابي و خلاقيت همراه است. كودكان، به حكم آن كه دفتري جز دل اسپيد همچون برف ندارند، و در آغازه هاي حيات خويش جز زمان حال، زمان نمي شناسند، زندگاني خود را با عرفاني ناب شروع مي كنند و در تمام ويژگي ها، به صوفيان مي روند. كودكان، عارفان راستين اند. عارفاني كه همه ي وجودشان نمايش يگانگي است و در اين وحدت كه وحدتي تني، جاني و رواني است، مستغرق اند. به اين اعتبار مي توان به سادگي از دنياي كودكي به عظمت بزرگان و قلّه هاي رفيع معرفت و عرفان دست يافت و از زاويه ي كودكي منظره ي بزرگي و بزرگوار بودن را تماشا كرد. در اين مقاله تلاش شده است تا ضمن بازكاوي قابليت هاي فطري و روان شناختي دوران كودكي، عرفان حقيقي و ملكوت عالم كودكي مورد بررسي قرار گيرد. برخورداري كودكان از هوش شهودي و درك فيزيونوميك از پديده ها، بهترين شرايط را براي پرورش حس ديني و عرفان ناب و حقيقي فراهم مي سازد. رجعت به دوران كودكي، بازخواني كتاب فطرت، براي زندگاني پاك و شاداب و خلاق و در واقع بازگشت به گوهر يگانه و مشتركي است كه با همه ي جهان پيوستگي دارد.