ستيز ناساز ها در تمهيدات (تحليلي از مباني نظريه تقابل در نور و ظلمت)

عرفان كه بخش اعظم نوشته هاي ادبي را به خود اختصاص داده است از منظر و زواياي گوناگون جاي بحث دارد. در عرفان اسلامي، همچون بعضي از علوم و مكاتب ، تضاد ها و مغايرت ها ودر عين حال وحدت در بيان و تفسير برخي اصطلاحات وجود دارد عين القضات و ساير عرفاي اسلامي نيز گاه گاه در آثار خويش به بعضي از اين گونه تقابل ها اشاراتي دارند و تعبيرات و توجيهاتي خاص در اين زمينه ارائه داده اندالبته بايد اذعان داشت اين گونه تقابل ها از نظر منطقي قابل توجيه نيستند بلكه حاصل بي خودي ها و شوريدگي ها و حالات خاص عرفاني هستند . عين القضات با توجه به اينكه يكي از عرفايي است كه به جنبه ي نظري عرفان توجه دارد و از پيشگامان اين نوع عرفان به حساب مي آيد در حوزه ي تفكرات خانقاهي و عاشقانه ي خويش بسياري از مفاهيم و تعبيرات را دگرگون مي نمايد و رنگ و نمايي تازه از آنها به نمايش مي گزارد از جمله اين مفاهيم ، نگاه تازه به ابليس و نور آن و ديدگاه تازه در مورد عشق است .در اين مجموعه نگارنده در آغاز گذري بر پيشينه تقابل در «شرح تعرّف »مستملي بخاري و« كيمياي سعادت» ابو حامد محمد غزالي دارد و سپس مفاهيم تقابلي« نور» در« تمهيدات »عين القضات همداني مورد بررسي قرار مي گيرد. كليد واژه ها:نور ابليس و نور محمد ، نور كافر و نور مؤمن ، تقابل.