نقش كنش وري خانوادگي در پيش‌بيني سوءمصرف مواد

سوءمصرف و وابستگي به مواد مخدر به عنوان يك آسيب اجتماعي جدي، از مهم‌ترين چالش‌ها و مشكلات سلامت عمومي و رواني – اجتماعي جوامع است. هدف پژوهش حاضر بررسي نقش كنش وري خانوادگي در پيش‌بيني سوءمصرف مواد است. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل افراد عادي، معتاد و يا ترك اعتياد نموده 12 تا 22 سال در شهرستان ممسني بودند.. با توجه به حجم جامعه آماري- كه اطلاع دقيقي از كميت آن در دست نبود ولي برآوردي از آن انجام شد- بر اساس جدول لين (1976) حجم نمونه 222 مورد محاسبه گرديد. . نمونه گيري با توجه به ماهيت موضوع مورد مطالعه و آشكار نبودن همه افراد مورد مطالعه؛ به شكل نمونه گيري تصادفي طبقه اي در مورد افراد عادي و گلوله برفي در مورد افراد معتاد انجام شد. بدين شكل كه از طريق مبادي مرتبط با معتادين (مراكز بازپروري، ترك اعتياد و ...) افرادي شناسايي و با آنها مصاحبه و از قبل اطلاعات آنها به ديگر معتادين دسترسي پيدا شد. داده‌ها با استفاده از مقياس‌هاي كنش وري خانوادگي و نگرش به مواد (پرسشنامه محقق‌ساخته) گردآوري و با تحليل رگرسيون و تحليل مميز تحليل شدند. نتايج نشان داد افراد سوءمصرف كنندۀ مواد در متغيرهاي خطرساز در مقاسيه با گروه سالم نمرۀ بيشتر كسب كرده‌اند و كنش وري خانوادگي پيش‌بيني كننده گرايش به سوءمصرف مواد بود. اين يافته‌ها نشان مي‌دهد نقايص ناشي از كنش وري خانوادگي در سوءمصرف‌كنندگان آن‌ها را مستعد سوءمصرف مواد مي‌كند.