نقش استحكام ذهني در پيش بيني اضطراب حالتي رقابتي دو و ميداني كاران نخبه

هدف: انتظارات و خواسته­هايي كه از ورزشكاران در هر دو سطح مبتدي و حرفه­اي وجود دارد، اغلب مي­تواند منجر به فروپاشي رواني در طول رقابت شود. نتايج پژوهش­هاي انجام شده در زمينه روان­شناسي ورزشي نشان داده­اند كه اضطراب رقابتي يكي از چالش­هاي روانشناختي كه اغلب از سوي ورزشكاران رقابتي مطرح مي­شود. از ويژگي­هاي تفاوت­هاي فردي در ورزشكاران كه ممكن است در تفسير انگيختگي و تجربه اضطراب رقابتي تاثيرگذار باشد، استحكام ذهني است. در همين راستا با توجه به اينكه اضطراب حالتي رقابتي و استحكام ذهني اهميت بسزايي در پيشرفت ورزشكاران دارند، هدف پژوهش حاضر بررسي نقش استحكام ذهني در پيش بيني اضطراب حالتي رقابتي در دو و ميداني كاران نخبه مي باشد. روش شناسي: روش پژوهش استفاده شده از نوع توصيفي- همبستگي بود. براي اين منظور تعداد 182 نفر از دو و ميداني­كاران نخبه (ميانگين سني، 65/23 و انحراف معيار، 81/3) با آگاهي از هدف پژوهش حاضر و به­صورت داوطلبانه در اين پژوهش شركت كردند. جهت سنجش اضطراب حالتي رقابتي از پرسشنامه اضطراب حالتي رقابتي-2 و همچنين از پرسشنامه استحكام ذهني ورزشي (SMTQ) در ورزشكاران استفاده گرديد. داده­ها از طريق نرم­افزار SPSS نسخه 20 تجزيه و تحليل شد. يافته­ها: نتايج آزمون آماري همبستگي پيرسون و رگرسيون چندگانه نشان داد، استحكام ذهني با اضطراب شناختي و اضطراب جسماني ارتباط منفي معنادار، و با اعتماد به نفس ارتباط مثبت و معناداري دارد. نتايج رگرسيون چندگانه نشان دهنده پيش­بيني اضطراب شناختي، اضطراب جسماني و اعتماد به نفس توسط استحكام ذهني بود. نتيجه گيري: نتايج كلي نشان داد ورزشكاران با استحكام ذهني بالا از اضطراب شناختي، اضطراب جسماني كمتر و اعتمادبه نفس بالاتري برخوردارند. آموزش و تمرين مهارت هاي روانشناختي احتمالاً مي تواند باعث بهبود استحكام ذهني شده و در نتيجه ورزشكاران توانايي بهتري در شرايط استرس زا داشته باشند.