نگاهي گذرا به برخي بايسته‌هاي نگارش و پژوهش در پايان‌نامه و رساله

ازآنجاكه نگارش و تدوين پايان‌نامه يا رساله، اغلب نخستين تجربه رسمي دانشجو يا طلبه در فضاي دانشگاهي و حوزوي و در عرصۀ نويسندگي و پژوهش به شمار مي‌رود، موفقيت در آن مي‌تواند نقطۀ عطفي براي پژوهش‌هاي گسترده و مدخلي براي ورود به‌جايگاه صاحب‌نظري در آينده باشد. به اين مهم دست نمي‌يابد مگر دانشجو يا طلبه‌اي كه اصول و قواعد پژوهش و نگارش را بشناسد و بايسته‌ها و ضرورت‌هاي پژوهش را در مسير نگارش به كار بندد. در اين ميان، پژوهش و تحقيق در حوزه‌هاي علوم انساني و اسلامي، به‌ويژه علوم و موضوعات مرتبط با قرآن و حديث، از حساسيت و اهميت بيشتري نسبت به حوزه‌هاي ديگر علوم برخوردار است. بنابراين بايد در اين ميدان پژوهشگر، علاوه بر تقويت بُعد علمي و انتقادي و قدرت تحليل و استدلال مباحث و تقواي علمي، به حفظ حريم‌ها و مقدسات ديني، فرهنگي، اجتماعي و... عنايت ويژه‌اي داشته باشد. در اين نوشتار، ضمن دسته‌بندي بايسته‌ها به دو بخش كلي «بايسته‌هاي نگارش» و «بايسته‌هاي پژوهش»، به برخي از مهم‌ترين آن‌ها با تكيه‌بر حوزۀ علوم انساني- اسلامي پرداخته شده است. لازم به يادآوري است كه «آموزش»، مقدمۀ هريك از دو بخش نگارش و پژوهش است كه اين موضوع در برنامۀ مؤسسات و مراكز آموزشي منظور شده است.