اصول حاكم بر رابطه ي استاد و شاگردي در سيره ي آيت الله العظمي جعفر سبحاني تبريزي

ارزش علم آموزي بر احدي پوشيده نيست؛ لكن اين امر و روابط استاد و شاگردي نياز به اصول و ضوابطي دارد كه اطلاع از آنها و تاسي به سيره ي عالمان دين شناس و دين مدار مي تواند رهگشا و چراغ راه پيشرفت و كمال باشد. نوشتار پيش رو، با استناد به منابع مكتوب و روش كتابخانه اي و تحليلي درصدد پاسخ به اين سوال است كه شاخص ها و اصول حاكم بر رابطه ي استاد و شاگردي در سيره ي آيت الله سبحاني كدامند؟ به عبارت ديگر آيت الله سبحاني وقتي شاگرد و بعدها ااستاد شدند، چه اصولي را در رابطهاساتيد و شاگردانشان مراعات مي كردند. طبق بررسي هاي انجام شده، اثري مستقلي در اين خصوص يافت نشد. بر اين اساس، شاخص ها و اصول حاكم بر استاد و شاگردي با تتبع در آثار و سيره ي علمي آيت الله سبحاني، شاگردان، اساتيد و نيز به صورت مستند از زبان خود و علما و بزرگان بررسي شده و در نهايت بدين نتيجه رسيده است كه؛ خلوص نيت و صلاحيت اخلاقي، مخاطب شناسي، حقيقت جويي يا حقيقت يابي بي طرفانه، شهامت اعتراف به عدم اطلاع از مطالب علمي، داشتن روحيه ي قدرشناسي و احترام، تواضع و عدم فخرفروشي، ترويج علم، پاسخگويي به نيازهاي روز، انصاف علمي، نقادي و نقدپذيري، مجاهدت و كوشش علمي و همت عالي، اهميت به وقت و عمر خود و ديگران، جامعيت، شايستگي علمي، برهاني و مستدل بودن و بها دادن به نظر شاگردان از اصول يافته شده در سيره ي علمي و عملي آيت الله العظمي سبحاني مي باشند.