شاخص هاي روانشناختي باغ ايراني

ازجمله نابساماني هاي فزاينده اي كه انسان معاصر در جوامع مدرن با آن دست به گريبان است پريشان حالي هاي روحي و رواني است. هرچه بيشتر به جلو مي آييم بر گستردگي و عمق اين مساله افزوده مي شود. به همين خاطر است كه انسان ها در طلب علاج به استفاده از گونه هاي مختلفي از دارو مي پردازند و به تشفي خاطر، نگاهي متعارف و معمولي دارند. اين در حالي است كه معماري ايراني در بستر تاريخي خود – به ويژه در دوران اسلامي –برپاسخگويي به انواع حاجات انسان ازجمله رواني تأكيد بسياري داشته است.جلوه بارز اين مهم را در طراحي و ساخت باغ ايراني بيشتر از عرصه هاي ديگر مشاهد مي كنيم. آنجا كه خلاقيت و تعهد معمارانه با الهام از طبيعت به آفرينش فضاهايي مي پردازندكه خود بسترانگيزش هاي رواني و درمانگري هاي موثر مي گردد. اين مقاله كه به روش مطالعات توصيفي تحليلي به رشته نگارش درآمده مي كوشدتا از منظر پديدارشناسي به واكاوي باغ ايراني و جلوات روانشناسانه آن بپردازد.