اثر درمان حمايتي- بيانگر بر ابعاد منش و تحمل آشفتگي بيماران مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس

بيماري مولتيپل اسكلروزيس (ام-اس) با مشكلات مختلف روحي و رواني مرتبط هست. از اين‌رو پژوهش حاضر باهدف بررسي تأثير درمان حمايتي- بيانگر بر ابعاد منش و تحمل آشفتگي بيماران مبتلابه ام-اس انجام گرفت. اين پژوهش يك مطالعه آزمايشي بود كه با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه كنترل انجام شد. شركت‌كنندگان تعداد 32 بيمار بودند كه به‌صورت داوطلبانه از ميان بيماران مبتلابه ام- اس انتخاب و به‌صورت تصادفي 16 نفر در گروه آزمايش و 16 نفر در گروه كنترل جايگذاري شدند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسش‌نامه‌هاي سرشت – منش و مقياس تحمل آشفتگي بودند. يافته‌هاي به‌دست‌آمده از تحليل واريانس چندمتغيري نشان دادند كه درمان حمايتي- بيانگر در گروه آزمايش، در مقايسه با گروه گواه در بهبود ابعاد منش و تحمل آشفتگي مؤثر بود. نتايج نشان مي دهد كه به‌كارگيري درمان حمايتي- بيانگر به‌طور مستقل مي تواند شاخص هاي مربوط به ابعاد منش و تحمل آشفتگي را افزايش داده و به بهزيستي بيماران ام-اس كمك نمايد.