پيش‌بيني پيشرفت تحصيلي از روي خودكارآمدي، اهمال كاري و اضطراب امتحان در دانش‌آموزان مقطع متوسطه

هدف از پژوهش حاضر بررسي رابطه بين خودكارآمدي، اهمال‌كاري تحصيلي و اضطراب امتحان با پيشرفت تحصيلي در دانش آموزان پسر بود. از طرح پژوهش از نوع توصيفي-همبستگي استفاده شده است. نمونه آماري 150 نفر از دانش‌آموزان پسر پايه ي اول دوره ي متوسطه شهرستان چالوس در سال تحصيلي96-1395 مي باشد كه به صورت تصادفي در دسترس انتخاب شدند. براي جمع آوري داده‌ها، مقياس خودكارآمدي عمومي شرر و همكاران (1982)، مقياس اهمال كاري تحصيلي سولومون و راث بلوم (1984) و اضطراب امتحان فيليپس (1979) بر روي دانش‌آموزان اجرا شد. تحليل داده‌ها با استفاده از روش همبستگي پيرسون و رگرسيون چندگانه انجام شد. يافته ها نشان داد كه بين خودكارآمدي و پيشرفت تحصيلي در سطح(01/0 ) همبستگي معنادار مثبت وجود دارد. ديگر يافته ها بيانگر آن بود كه بين اهمال كاري و پيشرفت تحصيلي در سطح (01/0) همبستگي معنادار در جهت منفي وجود دارد. همچنين بين اضطراب امتحان و پيشرفت تحصيلي در سطح(1 0/0 ) همبستگي معنادار در جهت منفي وجود دارد.يافته ها نقش و اهميت خودكارآمدي، اهمال كاري و اضطراب را دركسب موفقيت تحصيلي دانش آموزان خاطر نشان مي سازد.