تحليل و بررسي عوامل مؤثر بر تاب آوري اجتماعي و ارائه الگويي جهت ارتقاء شاخص هاي آن در كلانشهر مشهد(نمونه موردي : منطقه 11 شهر مشهد)

تاب‌آوري‌اجتماعي شهري، توانايي جامعه براي بهترين پاسخ براي تحمل ناهنجاري‌ها در جهت ارتقاء وضعيت اوليه مي باشد. اين پژوهش با تحليل و بررسي عوامل مؤثر بر تاب‌آوري‌اجتماعي الگويي جهت ارتقاء شاخص‌هاي آن ارائه مي دهد كه اين مهم در منطقه11 كلانشهر مشهد، با چهار بعد مجزا شامل: مردم، سازمان‌جامعه، منابع‌جامعه و فرآيند جامعه، شاخص‌هاي هفتگانه‌اي تعريف و براي هر يك زيرشاخص‌هايي جهت ژرفانگري بيشتر با روش تحقيق توصيفي-تحليلي پرداخته است. جمع‌‌آوري اطلاعات از تكنيك‌هاي پرسشنامه، برداشت ميداني، مطالعه اسنادي،QSPM براي ارزيابي كمي زيرشاخص‌ها و روش سلسله مراتبيAHP براي اولويت‌بندي و تحليل با نرم افزارهايGIS، SPSS بررسي شده است. نتايج مبين اين است كه سازمان‌هاي جامعه و در رتبه بعد، منابع جامعه ضعيف‌ترين شاخص‌ها را شامل مي شوند. به هدف بهبود اوضاع با بومي سازي شاخص ها مي‌بايست با استفاده از قوت در شاخص هاي محيط و شيوه زندگي مردم و سرمايه‌هاي اجتماعي به نهادينه كردن حقوق شهروندي در برنامه‌ريزي‌ها، جايگاه ويژه مردم را در سازمان‌ها و طرح هاي شهري تعيين كرد. نگاه از بالا به پايين سازمان‌ها و نحوه حكمروايي شهري را به برنامه‌ريزي مشاركتي تغيير داد و با ايجاد چشم‌اندازهاي مثبت در فرآيند جامعه، با ديدگاهي روشن به وسيله مردم و براي مردم، وضعيت تاب‌آوري‌اجتماعي را ارتقاء بخشيد.