رابطه بين خودكارآمدي با فرسودگي تحصيلي و سلامت روان دانش آموزان

هدف اين پژوهش رابطه بين خودكارآمدي با فرسودگي تحصيلي و سلامت روان دانش آموزان بود. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي انتخاب شد. جامعه آماري را كليه دانش آموزان پايه نهم دوره متوسطه اول آموزش و پرورش ناحيه 2 شهر ساري به تعداد 2743 نفر كه از اين تعداد 338 نفر به عنوان نمونه بر اساس جدول كرجسي و مورگان به صورت تصادفي طبقه اي برحسب جنسيت انتخاب شد. گردآوري داده ها با استفاده از پرسشنامه هاي استاندارد خودكارآمدي شرر (1982)، فرسودگي تحصيلي برسو و همكاران (۱۹۹۷) و سلامت رواني گلدبرگ و هيلر (1979) بود كه به ترتيب پايايي آن از طريق ضريب آلفاي كرونباخ (76/0= α)، (82/0= α) و (91/0= α) محاسبه شد. نتايج ضريب همبستگي پيرسون نشان داد كه بين خودكارآمدي با فرسودگي تحصيلي و سلامت روان دانش آموزان رابطه معناداري وجود دارد. همچنين بين ابعاد خودكارآمدي شامل (ميل به آغازگري، ميل به گسترش تلاش براي كامل كردن تكليف و مقاومت در رويارويي با موانع) با فرسودگي تحصيلي و سلامت روان رابطه معناداري وجود دارد.