تاثير متغير سن به عنوان مولفه اي هويتي بر فرايند يادگيري زبان خارجي

نظام آموزش و پرورش رسمي كشور عزيزمان ايران ، به عنوان مهمترين نهاد مسئول در رأس آموزش و پرورش كودكان و نوجوانان ، وظيفه سياست گذاري آموزشي در تعيين محتواي سطوح مختلف تحصيلي را بر عهده دارد. يكي از پرسش هاي اساسي در زمينه آموزش زبانهاي خارجي در كشور ، زمان مناسب آغاز تدريس زبانهاي خارجي در مدارس مي باشد؛ به گونه اي كه بتوان در كنار همسويي با تحولات جهاني و آموزش مؤثر زبانهاي بين المللي، هويت نسل جوان كشور را حفظ نمود. سن فراگيري زبان هاي خارجي به عنوان عاملي موثر در القاي فرهنگي محسوب مي شود و نقش زمان آغاز آموزش در اين ميان بسيار مورد تاكيد بوده است. هدف از انجام پژوهش حاضر پاسخ دادن به پرسش سن مناسب آغاز يادگيري زبان خارجي و بررسي پيامدهاي مثبت و منفي آغاز فرايند ياد دهي - يادگيري زبان انگليسي در دوره ابتدايي است.روش انجام پژوهش به صورت توصيفي- تحليلي بوده و از طريق انجام مصاحبه هدفمند با متخصصان آموزش زبان هاي خارجي، دبيران و مدرسان دانشگاه انجام مي گردد. جامعه آماري اين پژوهش پنجاه نفر از استادان دانشگاه و دبيران مجرب زبان انگليسي است. نتايج پژوهش حاضر بيانگر آن است كه يادگيري زبان هاي خارجي در سنين پايين تر اثرگذاري بيشتري بويژه در زمينه مهارت هاي ارتباطي- گفتاري ايجاد مي نمايد به شرط اينكه مواد آموزشي به خصوص كتابهاي درسي به گونه اي طراحي گردند كه با توجه به حساسيت اين دوره سني به شكل گيري شخصيت هويتي زبان آموزان خدشه اي وارد نگردد.