رابطه محيط درون‌سازماني با عملكرد شغلي از ديدگاه پرستاران بيمارستان آموزشي، يك مطالعه موردي در يزد

مقدمه: يكي از عناصر مهم در بهبود عملكرد كاركنان، توجه و ارتقاي محيط درون سازمان‌ها است. اين پژوهش باهدف بررسي رابطه محيط درون‌سازماني با عملكرد شغلي از ديدگاه پرستاران در يك بيمارستان آموزشي در شهر يزد انجام شد. روش پژوهش: اين پژوهش، پژوهشي پيمايشي-توصيفي بود و جهت جمع‌آوري داده‌ها از دو پرسشنامه محيط درون‌سازماني وايزبورد و عملكرد شغلي پاترسون استفاده شد. جامعه پژوهش شامل كليه پرستاران شاغل در يك بيمارستان آموزشي در شهر يزد در سال 1395 بودند. جهت تحليل داده‌ها از آزمون‌هاي توصيفي (ميانگين و انحراف معيار) و تحليلي (همبستگي پيرسون و رگرسيون گام‌به‌گام) استفاده شد. يافته‌ها: يافته‌هاي پژوهش نشان داد در بين ابعاد محيط درون‌سازماني، دو بعد ارتباطات (14/1±74/4) و پاداش‌ها (11/1±81/3) به ترتيب بيشترين و كمترين ميانگين نمره را به دست آوردند. همچنين نمره عملكرد شغلي در اين بيمارستان 26/10±5/64 به دست آمد. بررسي همبستگي بين متغيرها نشان داد بين عملكرد شغلي و هدف‌گذاري (p= 0.000, r= 0.342)، ساختار سازماني (p=0.004, r=0.263)، رهبري (p=0.003,r=0.269)، ارتباطات (p=0.013, r=0.229) و نگرش‌ها به‌طرف تغيير (p=0.014, r= 0.225) رابطه مستقيم وجود دارد. هم‌چنين، بر اساس نتايج تحليل رگرسيون، از بين كليه ابعاد محيط درون‌سازماني، متغيّرهاي هدف‌گذاري، ساختار سازماني، ارتباطات و پاداش‌ها قوي‌ترين پيش‌بين‌هاي عملكرد شغلي بودند اما تنها 29 درصد واريانس عملكرد شغلي را تبيين نمودند. نتيجه‌گيري: نتايج پژوهش نشان مي‌دهد محيط درون‌سازماني مي‌تواند نقش مهمي در بهبود عملكرد كاركنان داشته باشد و با توجه به اينكه تغيير شرايط اين محيط در حيطه قدرت و نظارت مديران است، توجه به اين امر فرصت مناسبي براي بهبود عملكرد كاركنان خواهد بود. لذا پيشنهاد مي‌شود متغيرهاي هدف‌گذاري، ساختار سازماني، ارتباطات و پاداش‌ها بيشتر موردتوجه مديران كلان بيمارستان قرار گيرند.