توسعه ي پايدار شهري با تأكيد بر رونق گردشگري فرهنگي دوستدار محيط زيست (نمونه موردي: شهرستان شاهرود)

گردشگري در جهان كنوني به عنوان صنعتي پاك و سومين پديده‌ي اقتصادي پويا، پررونق و رو به توسعه پس از صنايع نفت و خودروسازي، توجه بسياري از كشورها را به خود جلب كرده است. گردشگري مي‌تواند اثرات متفاوت و قابل توجهي در منطقه‌اي گردشگرپذير برجاي بگذارد. اين اثرات مي‌توانند اجتماعي، فرهنگي، اقتصادي و زيست‌محيطي باشند. برنامه‌ريزان و سياست گزاران توسعه نيز، از صنعت گردشگري به عنوان ركن اصلي توسعه ي پايدار ياد مي‌كنند. با توجه به گستردگي كاربرد توسعه‌ي پايدار اين واژه به اشكال گوناگون توصيف شده و در اصل فرآيند دگرگوني روابط بين نظام‌ها، فرآيندهاي اجتماعي، اقتصادي و طبيعي مي‌باشد. با توجه به اين كه كشور ايران جزو پنج كشور جهان از نظر تنوع اقليمي و جزو ده كشور جهان از نظر تاريخي و فرهنگي است ولي درآمد ايران، علي رغم دارابودن پتانسيل‌هاي بسيار بالاي گردشگري، معادل 777/1 ميليارد دلار يعني تنها حدود يك هشتم درآمد كشور تركيه گزارش شده است. مقاله ي حاضر با استفاده از منابع كتابخانه‌اي شامل كتب، مجلات، مقالات و سايت‌هاي اينترنتي تهيه شده است و نتايج بدست آمده نشان مي‌دهد كه با استفاده ي بهينه از پتانسيل‌ها و قابليت‌هاي كشور و به ويژه شهرستان شاهرود از جهات مختلف به خصوص گردشگري و جلوگيري از تخريب اين قابليّت‌ها مي‌توان به سوي توسعه ي پايدار حركت كرد.