نقد و بررسي فونت و الفباي زبان كردي

زبان داراي دو نمود توليدي گفتاري و نوشتاري است. هر نويسه يا واج معمولاً برابر با آوايي است در گفتار. هرچه نشانه‌هاي نوشتاري دقيق تر آواها را منعكس كنند، يادگيري زبان آسان‌تر است و راه پيشرفت و توسعه‌ي آن غالباً كوتاه تر خواهدبود. گويشوران و نويسندگان زبان هورامي به دليل پراكندگي، شايد هم دلايل ديگري داشته باشد، شيوه‌ي نوشتاري يكدستي ندارند؛ نه در دستنويس‌ها، نه در به كارگيري تخته كليد. برخي از اين واج‌ها به آوانگار نزديك‌تر هستند و برخي دورتر كه همين امر باعث سردرگمي مي‌شود؛ از جمله اين كه يك نشانه‌ي نوشتاري معادل دو آواي متفاوت، قرارداده شده و زبان‌آموز را با دشواري‌هايي روبه‌رو مي سازد. نگارنده در اين پژوهش بر آن است كه به شيوه‌اي علمي به نقد و بررسي شيوه‌هاي رايج بپردازد تا حداقل براي يك مورد، پيشنهاد علمي‌تري ارائه نمايد.