بررسي رابطه بين عوامل ساختاري و تحليل رفتگي شغلي در ميان كاركنان دانشگاههاي پيام نور استان آذربايجان شرقي

Investigating the relationship between structural factors and job burnout among employees of Payame Noor universities in East Azarbaijan

امروزه اهميت منابع انساني بر كسي پوشيده نيست و سازمان‌ها براي بقا در محيط پيچيده و پر چالش به نيروي انساني توانمند و خلاق نيازمند هستند. هدف انجام اين تحقيق آسيب شناسي عوامل ساختاري نيروي انساني در دانشگاههاي پيام نور استان آذربايجان شرقي با رويكرد تحليل رفتگي شغلي با استفاده از تئوري سه‌شاخگي است. جامعه‌ي آماري اين پژوهش كليه كارمندان دانشگاههاي پيام نور استان آذربايجان شرقي مي‌باشد كه تعداد 386 مي‌باشند. روش نمونه‌گيري پژوهش حاضر نيز، روش خوشه اي و سپس تصادفي ساده است. اين پژوهش با استفاده از يك پرسش نامه محقق ساخته و استاندارد و توزيع آن در بين 193 نفر بعنوان نمونه آماري مورد بررسي قرار گرفت. روايي و پايايي اين پرسش نامه‌ها نيز مطلوب ارزيابي شد. نتايج حاصل از بررسي‌ها و محاسبات انجام شده در قالب تئوري سه شاخگي با استفاده از آزمون پيرسون نشان داد كه در سطح اطمينان 95 درصد بين عوامل «ساختاري» و تحليل رفتگي شغلي كاركنان رابطه معناداري وجود دارد. همچنين نتايج رگرسيوني چند متغيره نشان مي دهد كه 3/16 درصد از كل تغييرات ميزان تحليل رفتگي شغلي، وابسته به متغيرهاي مستقل ذكر شده در اين معادله مي باشد.