اثر تيمار براسينواستروئيد بر ميوه توت‏فرنگي رقم‏هاي آروماس و پاروس تحت شرايط تنش شوري ناشي از كلريد سديم در شرايط كشت بدون خاك

توت‏فرنگي گياهي حساس به تنش شوري مي‏باشد. به منظور مطالعه اثر تيمار براسينواستروئيد بر كاهش اثرات تنش شوري روي ميوه توت‏فرنگي، آزمايشي در دانشگاه شيراز در سال ‏ زراعي 1395 در شرايط كشت بدون خاك و شوري با 4 سطح تنظيم‏‏‏كننده رشد گياهي 24- اپي براسينوليد (0، 25/0، 5/0 و 1 ميلي گرم در ليتر) و چهار سطح شوري (9/4، 20، 40 و60 ميلي‏مولار NaCl) در قالب فاكتوريل و طرح كاملاً تصادفي با چهار تكرار بر روي دو رقم آروماس و پاروس در محيط كشت هيدروپونيك در شرايط كنترل شده گلخانه‏اي اجرا شد. آبياري گياهان با محلول‏هاي شور تا پايان دوره ميوه‏دهي كامل انجام شد. براي تيمار شاهد فقط آبياري با محلول غذايي هوگلند انجام شد. در هر بار آبياري حدود 20 درصد محلول به عنوان آبشويي منظور گرديد و در هر سه نوبت آبياري عمل آبشويي گلدان‏ها با آب معمولي انجام شد. تيمار براسينواستروئيد در دو نوبت به فاصله سه هفته از يكديگر و هم‏زمان با تيمار شوري به صورت محلول‏پاشي روي برگ‏ها اعمال گرديد. نتايج نشان داد كه تنش شوري به ويژه در سطح 60 ميلي‏مولار، شاخص‏هاي وزن تر و خشك شاخساره، وزن تر و خشك ريشه و كلروفيل برگ را كاهش داد. تنش شوري به ويژه در سطح 60 ميلي‏مولار به طور معني‏داري باعث كاهش عملكرد گياه در يك دوره 90 روزه شده است به گونه‏اي كه حدود 44درصد كاهش عملكرد مشاهده شد. از نظر اثر اصلي، كاربرد 24- اپي براسينوليد توانست اثر منفي شوري بر كاهش عملكرد را كاهش دهد و تمام غلظت‏هاي به كار رفته توانستند نسبت به شاهد باعث افزايش عملكرد شوند. بنابراين براساس نتايج بدست آمده در اين پژوهش استفاده از تيمار براسينواستروئيد در هر دو غلظت 5/0 و 1 ميلي‏گرم در ليتر، راهكاري مناسب در جهت حل مشكلات ناشي از تنش شوري مي‏باشد. در ضمن رقم آروماس در مقايسه با رقم پاروس در مواجه با تنش شوري و محلول‏پاشي با براسينواستروئيد، تحمل بيشتري نسبت به تنش شوري كلريد سديم دارد.