الگوي جغرافيائيِ انتشارِ نوآوري‌هايِ سبك‌شناختيِ سفال در فلاتِ مركزيِ ايران‎ ‎در نيمة ‏دوم هزارة چهارم ق.م.‏

فلات‌مركزي ايران شامل مناطقِ واقع در جنوب رشته‌كوه البرز است كه از شرق و شمالِ‌شرق با حاشيۀ دشت كوير و دشت لوت، از ‏غرب با دامنۀ رشته‌كوه‌هاي مركزي، از گوشة شمالِ‌غربي با محلِ تلاقي البرز و زاگرس، و از جنوب با جلگۀ فارس و بخش‌هايي از جنوب ‏و جنوب‌شرقِ ارتفاعات زاگرس هم‌مرز است. گاه‌شناسيِ پيش‌از‌تاريخِ اين منطقه كه آغازِ مطالعاتِ جديِ آن به كاوش‌هايِ دهة ۱۹۳۰م. در ‏محوطه‌هايِ حصارِ دامغان، چشمه‌عليِ ري و سيلكِ كاشان باز‌مي‌گردد، با احتسابِ ابهامات و محدوديت‌هايِ بازة زمانيِ تپه‌حصار و عدمِ ‏انتشارِ گزارشِ چشمه‌علي از همان ابتدا متكي‌به نتايجِ فعاليت‌هايِ گيرشمنِ فرانسوي در سيلكِ كاشان بوده كه طيِ بيش‌از هشتاد سالِ اخير ‏هيچ‌گاه دچارِ تغيير و تحولِ قابلِ‌توجهي نشده‌است. پذيرشِ چهارچوبِ پيشنهاديِ گيرشمن در‌شرايطي اتفاق‌افتاده‌است كه مبنايِ وي برايِ ‏تقسيماتِ درونيِ هريك از اين چهار دوره تنها تغييرِ لايه‌هايِ استقراري بوده و وي علي‌رغمِ توصيفِ خصوصياتِ موادِ‌فرهنگيِ هريك‌از اين ‏طبقات كوچك‌ترين قصد و توجهي به فرايند‌شناسيِ تحولاتِ در طولِ يك دوره و تعيين و تبيينِ زيردوره‌هايِ فرهنگي نداشته‌است. ايراداتِ ‏مجيدزاده به سبك‌شناسي و گاه‌نگاريِ دورة سيلكِIII‏ و عدمِ امكانِ تمييزِ بينِ سيلكِIII4‎‏ با ‏III5‎‏ يا مرزبنديِ بينِ سيلكِIII6‎‏ و ‏III7‎‏ و فرايندِ تحولاتِ اتفاق‌افتاده در مرحلة گذار از مس‌و‌سنگِ مياني به جديد (سيلكِIII5‎‏ به سيلكِIII6‎‏)، ازجمله اشكالاتي هستند ‏كه به‌همين‌واسطه بروز‌كرده‌اند. نگارندگانِ مقالة برآنند كه با رويكردي مقايسه‌اي و تحليلي، از‌طريقِ بازبينيِ سبك‌شناسيِ سفالِ ‏محوطه‌هايِ مس‌و‌سنگِ فلاتِ‌مركزيِ‌ايران و سنجشِ آن، ضمنِ شناسائيِ ابهاماتِ فرايندِ تحولاتِ مقطعِ گذار از مس‌و‌سنگِ مياني به جديد ‏و ترسيمِ الگوهايِ تنوعِ زماني و مكانيِ انواعِ سبك‌هايِ رايج، تصوير دقيق‌تري از اين مقطع ارائه‌كنند.‏