بررسي تاثير باستان‏شناسي اسلامي ‏بر گسترش گردشگري فرهنگي در كشور

علم باستان شناسي، شناخت علمي ‏از ميراث فرهنگي و گذشته نوع بشر است. روش‏هاي انجام كار باستان‏شناسي و شيوه رسيدن به نتايج مورد نظر، براي عموم مردم قابل توجه بوده و بهترين راهكار مردمي‏كردن اين دانش ارتباط آن با گردشگري است. گردشگري حوزه اي بسيار گسترده داشته و گردشگري فرهنگي و حوزه‏هاي مرتبط با آن به لحاظ ماهيت موضوعي در اين زمينه اهميت بسزايي دارد و با موضوعات مورد مطالعه دانش باستان شناسي ارتباط تنگاتنگي دارد. بنابر نظر سازمان جهاني گردشگري؛ اصول اساسي گردشگري فرهنگي استفاده از ميراث فرهنگي نوع بشر و مشاركت در ارتقاء آن است. اين اصل كلي و جامع ارتباط علمي‏و كاربردي باستان‏شناسي و گردشگري را اجتناب ناپذير كرده است. گردشگري حوزه‏هاي مشتركي با فعاليت‏هاي باستان شناسي داشته و در توسعه، احياء و ارتقاء بنا‏ها و يادمان‏هاي حاصل از فعاليت باستان‏شناسي تلاش‏هاي وافري نموده است. در واقع اين گردشگري است كه با ايجاد تقاضاي سفر به مناطق باستاني و محوطه‏هاي كشف شده توسط باستان‏شناسان هزينه‏هاي اقتصادي آن را مي پردازد. در اين مطالعه به بررسي ارتباط بين دانش باستان شناسي اسلامي و گردشگري فرهنگي پرداخته خواهد شد.