بررسي ‌تأثير‌ات سندكاوي بر آموزش تاريخ در مدارس (با جستاري در اسناد كرمان)

بازسازي و بناي گذشته بر پاية اسناد از مهم‌‌‌‌‌ترين كاربست‌‌هاي معلمان در تدريس پژوهش محور تاريخ به شمار مي‌رود. اگر چه اين حوزه از تاريخ‌پژوهي به دليل اختصاص اسناد به معدودي از دوره‌‌هاي تاريخي و پراكندگي آن در مراكز يا مجموعه‌‌هاي خصوصي و... دربردارندة محدوديت‌‌هاي خاص خويش است؛ اما جداي از دانش‌افزايي، ‌تأثير‌ات در خور توجهي را بر كيفيت آموزش تاريخ بر جاي مي‌گذارد. پژوهش حاضر بر آن است تا با روش توصيفي ـ تحليلي ضمن جستاري در اسناد آرشيوي با محوريت اسناد حوزة كرمان به تبيين آثار آموزش سند محور تاريخ بپردازد. يافته‌‌هاي اين پژوهش مؤيد آن است كه مستندگرايي، تقويت بينش حقيقت‌جويي، كسب مهارت تحليل محتواي آموزه‌‌هاي ‌‌كتاب‌‌هاي درسي تاريخ، افزايش اطلاعات تاريخ محلي و... برآيند نگرش اسنادي به گذشته است؛ بنا براين، ايجاد بستر‌هاي لازم جهت افزايش آگاهي معلمان و ‌دانش‌آموزان نسبت به اين دسته از منابع، از ضروريات برنامه‌ريزي آموزش تاريخ قلمداد مي‌شود. در اين راستا، آموزش از طريق برپايي كارگاه‌‌هاي سندخواني، تشكيل كارگروه‌‌هاي تخصصي تحليل محتواي اسناد، تعامل با مراكز اسناد و... از رهيافت‌‌هاي آشنايي معلمان با حوزة اسناد تاريخي به شمار مي‌رود. همچنين بازديد از مراكز اسناد، برپايي موزة اسناد خصوصي در مدارس و...از راه‌‌هاي آشنايي ضمني ‌دانش‌آموزان با اين مقوله محسوب مي‌شود.