رازها و نمادهاي ماندگار مشترك در هنر ايراني- اسلامي با تمدن شبعه قاره هند با رويكرد هنرهاي نمايشي

در جهان باستان، اعتقادات ديني و اسطوره‌اي سر منشأ بسياري حركت‌هاي انساني بود. درون و ذات هر پديده‌اي كه رخ مي‌داد به نوعي به اسطوره و دين پيوند مي‌خورد و هنر بهترين وسيله براي نمايش اين تفكر ديني و اسطوره‌اي بود.در هنر باستاني، برخي نقش‌ها و نمادها صرفا تصوير نبودند بلكه نماد يك عقيده و سمبل ديني بودند. از ميان اين نشانه‌هاي ديني مي‌توان به دايره اشاره كرد. دايره در جهان باستان از جمله بين‌النهرين، ايران، مصر، هند و تمدن‌هاي بودايي مذهب، نقش مهمي را به عنوان سمبل ديني به عهده گرفته است. اين مقاله با استفاده از منابع كتابخانه اي و روش تحليل محتواي بصري به بررسي ابعاد موضوع مناسب اجرا، كيفيت و كميت آن مي پردازد و جامعه ويژگي مشترك آنها استفاده از عناصر ايراني در فضاي انماد است. بيان همين مشتركات مي تواند سبب شناسي بخشي از فرهنگ مشترك اسلامي – ايراني – هندي باشد كه به گوشه اي از آن در اين مقاله اشاره شده است.