تأثير نماز برتعالي اخلاق از منظر حكمت هاي نهج البلاغه

نماز نماد ارتباط با معبود و عمود خيمه دين و سند شناسايي ديگر عبادات جوارحي و جوانحي و عامل اصلي صعود و عروج انسان به آسمان نيكبختي، سعادت و كمال است. جهت دهي رويكردهاي مختلف فردي، اجتماعي و به ويژه اخلاقي، در زندگي انسان در پرتو اقامه نماز حاصل مي شود. تأكيد قرآن كريم، احاديث و روايات گهربار پيشوايان دين مبين اسلام، دالّ بر اهمّيت اين فريضه الهي و نقش بي بديل اين ركن ركين دين مقدّس اسلام در تعالي اخلاق مي باشد. نهج البلاغه، «أخ القرآن» و دومين خورشيد فروزان فرهنگ اسلامي است كه راه روشن هدايت را به طالبان و سالكان طريق عشق الهي نشان مي دهد؛ مجموعه اي نفيس و ثمين، جامع و شامل كه امام علي (ع) در آن نماز را ستون دين قلمداد نموده و راهبردهاي مختلف اقتصادي، سياسي، اجتماعي، فرهنگي و به ويژه منشور اخلاقي انسانيت را فراروي همگان قرار داده است. اين جستار كوشيده است با استفاده از روش توصيفي- تحليلي، تأثير بي مثيل نماز را در تهذيب نفس و تعالي اخلاقي و طي مراتب سير به سوي كمال، با استناد به حكمت هاي نهج البلاغه، مورد مطالعه و مداقّه قرار دهد. يافته هاي پژوهش نشان مي دهد كه نماز براي انسان دو نتيجه مهم را ارزاني مي دارد؛ يكي دفع رذايل و ديگري رشد و شكوفايي فضايل در ابعاد و زواياي مختلف زندگي. البته اين نتايج در نهج البلاغه بر مبناي سطح معرفت و بصيرت عابدان نسبت به خويشتن خويش و پروردگار بلند مرتبه در راه هدايت به مسير الهي به اشكال متفاوتي چون: اخلاص در نيت با هدف خشنودي خداوند كه در نهايت رستگاري را براي مؤمن به ارمغان مي آورد، ايجاد شوق و اميد به زندگي و حيات سالم، آرامش قلبي و روحي حاصل از نماز، خودسازي و خودشكوفايي كه ضامن سعادت و كمال انسان است، گناه زدايي و قرب الهي، كه موجبات دريافت رحمت جهان آفرين است و در نهايت درمان بيماري هاي اخلاقي، جسمي و روحي را بدنبال دارد، بيان و تفسير شده است.