اخلاق حرفه اي رسانه ها در جمهوري اسلامي ايران؛ مفاهيم و مصاديق مؤلفه ها و اصول اخلاق حرف هاي رسانه ها در جمهوري اسلامي ايران با تكيه بر اخلاق اسلامي و «نظريه هنجار مقبول مشروع

سازمان هاي حرفه اي در عصر كنوني براي بهبود عملكرد خود نيازمند مجموعه اي تدوين‌شده از اصول اخلاقيِ مرتبط با حرفه و حوزه مأموريت كاري و فعاليت خود هستند. بنابر باور پژوهشگران و صاحب‌نظرانِ حوزه ارتباطات و رسانه، فقدان نظامنامه و مرامنامه اخلاق حرفه ايِ مدون از كاستي هاي قابل‎توجه در نظام رسانه‌اي جمهوري اسلامي ايران است. نوشتار پيشِ رو، به‌دنبال ارائه الگو و نظريه بومي در عرصه «اخلاق حرفه اي رسانه» و «هنجار رسانه» و غني سازي ادبيات مرتبط در اين حوزه ميباشد.روش پژوهش حاضر به‎عنوان بخشي از روشهاي كيفي در پارادايم تفسيرگرايي دسته‌بندي مي‎شود و از لحاظ تكنيكهاي گردآوريِ داده ها از تجارب زيسته پژوهشگران، مصاحبه هاي گروهي، متمركز و عميق و نيز پرسشنامه ها در سطوح مختلف ستاد و صف حوزه عملكردي رسانه (مديران، برنامه سازان و كارشناسان) با نمونه گيريهاي هدفمند استفاده شده است. در اين مقاله تلاش شده با استمداد از مباني نظري و روشيِ پژوهش و با نقد و بررسي نظريه ها، الگوها، مباني پنج گانه در اخلاق و نظريه هاي شش گانه هنجار رسانه و با ارجاع به مباني و تعليمات اسلامي، به ارائه و تبيين مباني سه گانه (مبناي اخلاقي «كرامت انساني»، «نظريه هنجار رسانه مقبولِ مشروع» و «تبيين ماهيت رسانه ها») براي دست يابي به «اصول اخلاق حرفه اي رسانه ها در جمهوري اسلامي ايران» بپردازد