بررسي اخلاق نمايشي مبتني بر تكنولوژي رسانه اي

هدف از اين مقاله بررسي اخلاق نمايشي در دوران جديد با عامليت تكنولوژي‌هاي رسانه‌اي و نگاه انتقادي به جبرگرايي تكنولوژيك رسانه است. در اين پژوهش با استفاده از روش تحقيق انتقادي و تحليلي، تغييرات تكنولوژي رسانه‌اي منجر اخلاق نمايشي، بررسي مي­شود. طبق جبرگرايي تكنولوژيك رسانه‌اي، هر جامعه به وسيله تكنولوژي رسانه‌اي كه به آن دسترسي يافته، ايجاد شده است. يكي از اين امور مهم در زندگي اجتماعي ارزش­ها و هنجارهاي اخلاقي است كه با تغيير تكنولوژي رسانه، تغيير و جابه­جا شدند: در دوره اول (قبل از 1500 ميلادي)، رسانه برتر، گفتار شفاهي و ارتباطات، به­صورت چهره­به­چهره بود. ارزش‌ها و هنجارهاي اخلاق ديني از سوي كليسا و روحانيان به­عنوان گروه مرجع حفظ و نشر داده مي‌شد؛ در دوره دوم (بين 1500 تا 1900 ميلادي) رسانه برتر و مسلط، چاپ و نوشتار بود، مرجعيت از انحصار كليسا خارج و نويسندگان ادبي و دانشمندان روشنفكر به­عنوان گروه­هاي مرجع، رقيب كليسا شدند و ارتباط ارزش­ها وهنجارهاي اخلاقي به‌تدريج با دين ضعيف شد؛ در دوره سوم (بعد از 1900 ميلادي) عصر تكنولوژي الكترونيكي چون راديو تلويزيون، عكاسي، فيلم و سينما و فضاي مجازي است و برتري با گروه مرجع جديدي است كه از بازيگران سينما و تلويزيون، خوانندگان و ورزشكاران تشكيل شده است. آنچه در اين دوره رونق و نمود يافته، اخلاق نمايشي و جلوه­گري است كه در شكل اخلاق سلبريتي­هاي رسانه‌اي در حال پمپاژ شدن به اجتماع است. نظر به اينكه اخلاق نمايشي جزء ذات تكنولوژي رسانه‌اي و جبرگرايي آن نبوده و عوامل اجتماعي، اقتصادي و سياسي در كنار تكنولوژي رسانه­اي منجر به ­تغيير و جابه‌جايي ارزش­ها و هنجارهاي آن شده­اند، لذا اين مقاله به اين موضوع پرداخته است