بررسي علل گرايش غازان خان به تشيع در دوره ايلخانان مغول

رونق و گسترش تشيع از مهم ترين تحولات تاريخي ايران در دوره حكومت مغولان در ايران و نيز مرحله اي تعيين كننده در سير تاريخ تشيع به شمار مي آيد. آن چنان كه مي توان آن را سرآغازي تازه و يا نقطه عطفي با اهميت در روندي دانست كه سرانجام به رسميت ماندگار تشيع در صحنه سياسي و اجتماعي ايران در دوره صفوي و پس از آن انجاميد. در ميان تمامي تكاپوهاي شيعي در اين دوره، شيعه شدن غازان خان وسلطان محمد اولجايتو دو ايلخان مغول و تصميم آنان براي رسمي كردن اين مذهب بيش از همه توجه مورخان و محققان را به خود جلب كرده است. به همين جهت پرداختن به ابعاد اين رويداد مي تواند به روشن تر شدن كليت تاريخ تشيع در اين زمان كمك كند. يكي از مسايل مهم مورخان و پژوهشگران در اين زمينه، چگونگي گرايش اين ايلخان مغول به مذهب تشيع و رسميت داشتن اين مذهب در زمان فرمانروايي وي مي باشد. براي رسيدن به اين جواب دسته بندي روايات تاريخي و تحليل هاي گوناگون و ارزيابي هر يك از آن ها و سپس حصول يك جمع بندي از آن هاست. مقاله حاضر بر اساس ديدگاه هاي مورخان به بررسي موقعيت شيعه در دروه ايلخانان مغول بالاخص دوره فرمانروايي غازان خان و همچنين نقش علما و دانشمندان شيعه در تحولات سياسي ـ مذهبي ايران اين دوره پرداخته است.